Jardin de la Musique geeft elke concertreeks een kunstenaar (schilder, tekenaar, fotograaf) opdracht om een kunstwerk te maken bij de thematiek van het concert. Hier kun je een kijkje nemen in de kunstgalerie die we samen opbouwen.
Puck Meijer, een schilder uit Sint-Maartensdijk, maakte een schilderij dat geïnspireerd is op Danckerts polyfonie. Puck baseerde haar schilderij op één van die tuinen in Tholen, achter de kapel: een tuin met de vorm van een schaakbord, evenals een compositie van Danckerts: de raadselcanon. Dit stukje tuin is ommuurd, wat nog meer symboliek in zich draagt. De titel van het schilderij is daarop gebaseerd: Hortus Conclusus.
De polyfonie is terug te vinden in de vijf kleuren die als vijf stemmen verwerkt zijn in het schilderij. Elke kleur/melodie bestaat uit verschillende facetten van die kleur: warm/koud licht/donker enzovoorts. De onderschildering als toonsoort is warm: rode oker.
Centraal afgebeeld is het verhoogde koor met hoge spitsbogen en grote glas-in-loodramen. Deze ramen zijn een venster op de toekomst die aanstaande is. In het midden van het koor staat een altaar met daarop het Lam uit de Openbaring van Johannes (Apocalipsis Iohannis): ‘het Lam dat geslacht is, is waardig te ontvangen alle eer, heerlijkheid en dankzegging’. Het getekende Lam is geïnspireerd op het Lam Gods van Van Eyck en is geplaatst boven een zevental stenen treden. Aan weerszijden van deze traptreden zijn symbolische details aangebracht, waaronder een roos als teken van per apspera ad astra. Onderaan zijn waterlelies getekend als een knipoog naar Giverny waar Le Jardin door wordt geïnspireerd en de artistiek leider zijn compositie Le bassin aux Nymphéas op heeft gebaseerd.
Dit werk kwam tot stand nadat de schilder geïnspireerd raakte door het werk Water Lily Pond van Jane Lantsman, dat op zijn beurt teruggrijpt op de beroemde waterlelietuinen van Claude Monet in Giverny. In het schilderij wordt de tuin een lofzang op de natuur zelf. De titel, Te Deum Laudamus, ‘U, God, loven wij’, verwijst naar een eeuwenoude hymne van dankbaarheid en verheerlijking. De compositie beweegt zich vanuit de duisternis van het bos en het water naar een openbaring van kleur en licht. De donkere onderlagen vormen als het ware de dragende basstem van het schilderij, waaruit de felle, levendige kleuren oplichten als een antwoord of tegenstem. Elke kleur draagt een eigen beweging en temperament in zich. Bloeiend roze, levend groen en zacht wit. Samen vormen zij een harmonisch geheel, zoals stemmen in de lofzang. Geschilderd in olieverf met penseel, krijgt het werk een gelaagdheid waarin de materie zelf meespreekt. Vloeiend in het water, tastbaar in het gebladerte, trillend in het licht.